O czym szumi PRZESZLOSC? Pieknie napisana... bolesna historia Magdaleny Tulli.

****************
Nie jest wazne...
gdzie zatrzyma sie
autobus.

Wazniejszy jest znak
przecinka
w recytowanej,
jednym tchem
codziennosci
rodzinnej.

Mgla jeszcze
nie pokryla szyb.
Zawiesila sie lekko
nad lasem
zbyt wysokich wierzcholkow
drzew
i grzaskiej zieleni.

Wywolala lisa
wraz z jego
ruda opowiescia.

Nad glowa
wciaz ten sam
brudny blekit i blekit...
i sypki gruboziarnisty
pyl,ktory uczy uwaznosci,
czujnego zjezenia.

Nie badz juz
dziewczynka
z wiecznie nieodrobionymi
lekcjami.
Nie badz kims,
kto nie potrafi sie ladnie cieszyc
wiedzac,ze nigdy nie bedzie
Kims innym.

Badz soba.

Bez ofiary
dobrego imienia,
samopoczucia
i wspomnien.

***********************



 Przeczytalam jednym, glebokim  tchem "Szum" Magdaleny Tulli.

Pelna obrazowosc emocji podana jest doglebnie i sugestywnie zarazem.

Przeszlosc wchlania mglista terazniejszosc.Daje sie slyszec poglos,poszum...glosnej,dotkliwej historii.Jednostkowej historii.

Ksiazka Magdaleny Tulli to
poruszenie takich kwestii jak:

wplyw przeszlosci na terazniejszosc,

zamkniecie w formie w opozycji do spontanicznosci,emocjonalnosci swiata,

skutki tlumionych emocji i zlego przystosowania do zycia,

dorastanie w zimnym,oschlym srodowisku rodzinnym i konsekwencje takiego dziecinstwa,

proces samoswiadomosci,uswiadomienie sobie swoich lekow,gniewu i niedostosowania do zycia...

dojrzewanie do aktu przebaczenia,
do zrozumienia na czym owo
przebaczenie polega i czego
wymaga.

Piekna opowiesc.Bolesna.Uruchamiajaca poklady wspolodczuwania.

Razem z bohaterka mierzymy sie oko w oko z nieakceptacja w szkole,z zimnym chowem w domu.
Dzwigamy ciezar obojetnych lub kpiacych spojrzen.
Slyszymy nakazy dostosowania sie do sztywnej,bezdusznej formy wypowiadane miedzy slowami.
Czujemy namacalny glod milosci.Potrzebe przytulenia.Matczynego dotyku.
Trawi nas potrzeba poczucia zrozumienia,bezpieczenstwa i uwagii.

Razem z bohaterka odczuwamy te wszystkie emocje,ktore jej towarzysza podczas pierwszego,mlodzienczego zauroczenia,podczas proby wprowadzenia do rodziny swego meza i synow.

Scena z psem mrozi mi krew w zylach.(Zakamuflowane,precyzyjnie wymierzone okrucienstwo.)

Sceny w szkole...jak w starym teledysku Pink Floyd,gdzie nauczyciel karci uczniow za najdrobniejsze przewinienie.

Scena z esesmanem..

I finalna odslona w Sadzie Najnizszym,gdzie autorka dokonuje rozrachunku,odkrywa sedno kwestii przebaczenia..

" ...I jesli cos mam jej za zle,to tylko to,ze ugiela sie i opuscila sama siebie.."

-pisze o swojej matce, o matce,ktora nie potrafila jej kochac ,nie potrafila byc dla niej prawdziwym wsparciem,pociecha, sila,drogowskazem,zrodlem wszystkiego co dla dziecka najlepsze...


" Chwila obecna nie ma perspektywy i zawsze jest mgla, w ktorej trzeba szukac drogi po omacku.Dopiero po wszystkim,kiedy mgla opadla,kazdy mogl sobie przypomniec,ze ta chwila,od ktorej sie zaczelo, miala w sobie ciemny punkcik,maly jak pierwsza plamka zgnilizny,ktora potem rosla i rosla,az rozwinelo sie z niej to, co w koncu wszyscy mogli zobaczyc golym okiem.Lecz jesli spojrzec przez lupe,okaze sie,ze ten poczatek ginie w klebowisku watkow...".

Zrozumienie przeszlosci jest konieczne do prawdziwego budowania terazniejszosci ale nie opartej na fikcji,na powinnosciach..
Zrozumienie przeszlosci jest pomocne w wyzwalaniu sie z jej zadawnionych ran przenoszonych z ojca na syna,z matki na corke,z pokolenia na pokolenie.

Zrozumienie przeszlosci..ponad nieme krzyki przez sen,ponad puste miejsca w rodzinnych albumach,ponad niewyartykulowane krzywdy...
 jest mozliwe...

Zrozumiec przeszlosc znaczy bardzo wiele. Latwiej wowczas o przebaczenie.
O wyzwolenie sie z roli ofiary.
O budowanie szczesliwego zycia bez poczucia winy.
Bez niechcianego dziedzictwa.

Przebaczyc znaczy: zabic ofiare.
W sobie.
Raz na zawsze.





Literatura piekna......
Polecam.Z reka na emocjonalnym sercu.