Wtedy ja ujrzalam.To ona garsciami znosila chleb dla ptakow.Musiala to robic od lat.Cyklicznie i rytualnie.Od zawsze bylo przeciez w tych krzaczyskach chmarnie i glosno.
Jak nigdzie indziej.
I nie sadze,zeby miala rodzine.Dyskretnie i z zaciekawieniem obserwowalam ja przez okno.Panujaca na naszym podworzu ( tega i rezolutna) dozorczyni smagnela ja swym jezykiem.Dlugim i cietym.
Staruszka pospiesznie zbierala kromki,skorki,okruchy.I pakowala je z powrotem do reklamowki.Z glowa pochylona do przodu.Posiwiale wlosy,mocno przerzedzone ujmowaly jej smagla twarz,sympatyczna,jasna.
W jakims dziwnym zachwycie wykonywala ruchy wahadlowe.Szelescila.Mowila cos.Sie usmiechala.
I tak sie jakos zapatrzylam w ten usmiech,ze zastygly wskazowki zegarow.Side one plyty: Dark side of the Moon.Utwor czwarty.
Chwila wymknela sie spod ciasnych wymiarow czasu i przestrzeni.
Halas z siodmego pietra( w dalszym ciagu) zatruwal podmiejska cisze.Rozlewal sie po calym osiedlu jak ropa po Oceanie Spokojnym.Pograzal wszystko w tlustej,,smolistej mazi..a wraz z nia pojedyncze lawice spokojnych mysli.Techno rwanie bez znieczulenia.
Dla mnie stal sie daleki.
Miedzyludzkie mikrozdarzenia ukladam w jeden,nigdy napisany wiersz.
Bez dramaturgii
abstrakcji
powtorzen
rymow
tropow
kalek
Zycie jest symultaniczne.
Dzieje sie we wszystkich momentach na raz.Moze kiedys dojdziemy do tego,
jak zbudowany jest ten
system naczyn
polaczonych.
Dostrzezemy zwiazek konca z poczatkiem.
I poznamy tajemnice
polaczen
przenikan
zazebien
rozwarstwienia
naszego jedynego,osobistego ukladu
zycia i
krazacej w tym wszystkim
metafizyki.
I nie bedziemy miec
diamentowych dziesiecioleci
na karku.
*******************************************************************************************************************************************************
Tekst dawny.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz